با نثار پوزش و چند کیلو عرق شرم به خاطر مشکلات فنی اخیر کازابلانکا، با داستانی از رابرت لویی استیونسن ادامه می دهم. این تغییر ذائقه به سوی قدما را بگذارید به حساب هدیه یی به دوستانی که می پرسند چرا بیشتر روی پست مدرن ها و نویسندگان آمریکایی نسل سوم متمرکز شده ام.

رنگ زرد
در شهری خاص، طبیبی زندگی می کرد که رنگ زرد می فروخت. هر کس که از فرق سر تا نوک پا به این رنگ آغشته می شد، این مزیت بس خاص را داشت که برای ابد از ابتلا به مخاطرات زندگی، انجام گناه، و ترس از مرگ مصون بماند. طبیب در دفترچه راهنمایش این طور می گفت، و مردم شهر نیز همه این طور می گفتند؛ و در ذهن ایشان هیچ چیز مبرم تر از رنگ کردن کامل خود، و هیچ چیز مسرت بخش تر از تماشای رنگ شدن دیگران، نبود. در همان شهر مرد جوانی زندگی می کرد که خانواده یی نیک، اما رفتاری بی پروا داشت. برای خود مردی شده بود اما هیچ به رنگ فکر نمی کرد. می گفت: «فردا را هم وقت داریم.» اما وقتی فردا می آمد او کار را همچنان به تعویق می انداخت. این روند می توانست تا روز مرگش هم ادامه دهد، اما او دوستی هم سن و سال خود داشت که در رفتار نیز به هم شباهت بسیار داشتند؛ و این دوست روزی که معابرشهر قدم می زد ناگهان با یک گاری حمل آب تصادف کرد و روز روشن تلف شد.
این واقعه دیگری را تا مغز استخوان چنان شوکه کرد که دیگر هیچ کس را در زندگی ندیدم که به قدر او مشتاق رنگ شدن باشد. همان شب در حضور همه خانواده اش، با همراهی نوای موسیقی، و گریه بلند خودش، به سه لایه رنگ غلیظ و یک لایه روغن جلا بر روی آن مزین شد. طبیب - که خودش نیز متاثر شده بود - به اعتراض بیان کرد که تا کنون کاری به آن تمام عیاری نکرده است.

تقریبا دو ماهی گذشته بود که مرد جوان را روی تخت روان به در منزل طبیب آوردند. جوان به محض گشودن در فریاد زد: ««این چه وضعی است؟ من که در برابر تمام مخاطرات زندگی مصون شده بودم، اما اینک توسط همان گاری حمل آب مصدوم شده ام و پایم شکسته است.»
طبیب گفت: «عزیز من. بسیار ناراحت کننده است، اما به گمانم باید به تو در مورد نحوه عمل رنگم توضیحاتی بدهم. یک استخوان شکسته، در بدترین حالت، امری بسیار جزئی است و متعلق به دسته حوادثی که رنگ من در موردشان کاملا ناکارآمد است. دوست جوان من، گناه یگانه مصیبتی است که انسان عاقل نگران آن است، و من هم تو را در برابر انجام گناه مجهز کرده ام. وقتی به وسوسه گناه دچار شوی، خبر رنگم را برایم می آوری.»
مرد جوان گفت: «اه، متوجه نبودم. کمابیش ناامید کننده به نظر می رسد؛ اما شک ندارم که به خیر خواهد گذشت. با این احوال، اگر پایم را معالجه کنید بر من منت گذاشته اید.»
طبیب گفت: «این کار من نیست. اما اگر حمالانت تو را همین بغل پیش جراح ببرند، مطمئن هستم که به کمکت می آید.»

تقریبا سه سال بعد، مرد جوان، بسیار مضطرب و دوان دوان، به در منزل طبیب آمد. جوان فریاد زد: «این چه وضعی است؟ قرار بود از ابتلا به گناه مصون باشم اما حالا مرتکب کلاهبرداری، ایجاد حریق، و قتل شده ام!»
طبیب گفت:«عزیزم، این مساله خیلی جدی است. لباس هایت را کاملا دربیاور»، و به محض این که مرد جوان لخت شد، او را از فرق سر تا نوک پا معاینه کرد. بعد با آسودگی فریاد زد: «دوست جوانم، خوش باش. رنگت به همان خوبی روز اول است.»
مرد جوان فریاد زد: «خدای مهربان! پس چرا فایده ای ندارد؟» طبیب گفت :«دارد، به گمانم باید به تو در مورد ذات نحوه عمل رنگم توضیحاتی بدهم. من دقیقا جلو گناه را نمی گیرم، بلکه نتایج دردناکش را تخفیف می بخشم. چندان به کار این دنیا نمی آید، در برابر زندگی کاری نمی کند. خلاصه، در مقابل مرگ است که مجهزت کرده ام. وقتی مرگ به سراغت بیاید، خبر رنگم را برایم می آوری.»
مرد جوان فریاد زد: «اه، متوجه نبودم، کمی ناامید کننده به نظر می رسد، اما شک ندارم که به خیر خواهد گذشت. با این احوال، اگر کمکم کنید تا شیطانی را که به جان مردم معصوم دوانده ام، به در کنم، بر من منت گذاشته اید.»
طبیب گفت: «این وظیفه من نیست اما اگر به پاسگاه همین بغل بروی، مطمئن هستم که به کمکت می آیند تا خودت را تسلیم کنی.»

شش هفته بعد طبیب را به زندان شهر فراخواندند. مرد جوان فریاد زد: «این چه وضعی است؟ رنگ تو به تمامی روی تنم کبره بسته، پایم شکسته، مرتکب تمام جنایاتی که در تاریخ وجود داشته اند شده ام، فردا باید به دار آویخته شوم، و با این احوال دچار چنان ترس عظیمی هستم که هیچ کلمه یی نمی تواند مجسمش کند!»
طبیب گفت: «عزیزم، واقعا جالب است. خب، خب، اما شاید اگر رنگ نشده بودی حالا از این هم بیشتر هم می ترسیدی!»