چقدر جالب. من هم اتفاقا هفته پش درباره سخنرانی من رویایی دارم نوشته بودم

سلام، با این پست یاد اون شعر از اون شاعر یا خواننده ی معروف که اسمش یادم نیست افتادم که درباره مارتین لوتر کینگ گفته بود "...و اربابای سفید وقتی خاکش میکردند به اون می خندیدند." راستی اگه اسمش را میدونید به من هم بگید. بماند بعد هم یاد این افتادم که وقتی دانشجو بودم و این سخنرانی رو شنیدم چطور موهای تنم از شنیدن حرفاش سیخ شده بود از اون انرژی ای که تو صداش بود و... و راستی که رویای یکی مثل مارتین لوتر کینگ چقدر میتونسته والاتر از رئیس جمهور شدن یه سیاهپوست باشه... وقتی که میگه let freedom rain واقعا به اونی که میگه باور داره و تمام امید و آرزوشه. ممنون که این یادها رو برام زنده کردید.

همراهي با روياها به جز همراهي با عزيزاني كه دوست‌شان مي‌داريم، دست يافتني نخواهد بود.
ممنون شيواي عزيز، هم‌چون هميشه ...

شاعر سیاه‌پوست آمریکایی Langston Hughes یک شعری داره به نام رویای به تاخیر افتاده که می‌دونم خواندی ولی بد نیست یک بار دیگر بخوانیمش:

(a dream deffered)

What happens to a dream deferred?

Does it dry up
like a raisin in the sun?
Or fester like a sore--
And then run?
Does it stink like rotten meat?
Or crust and sugar over--
like a syrupy sweet?

Maybe it just sags
like a heavy load.

Or does it explode?

ولی نکته جالب درست این خط آخره که می‌پرسه "ممکن نیست یک روز این رویای به تاخیر افتاده ما مانند یک بمب ساعتی منفجر بشه؟" که البته منظورش سیاه پوستایی بوده که به امید یافتن مدینه فاضله راه افتاده بودند و رفته بودند محله منهتن. خوب راحت می‌شود به این نتیجه هم رسید که وقتی آرزوهای ما هم راه به جایی نبره باز ممکن است یک روز منفجر بشوند و آن کاری که نباید بشود، بشود. البت ما که خیلی ساله روی رویاهامون رو یک لایه از غبار فراموشی گرفته و مثل شربت شکرک زده هر از گاهی از به یادآوری آنها تو تنهایی به خلسه می‌ریم. ولی مطمئن باشیم که همین طور که این شاعر رسیدن سیاه‌ها به قدرت را حدود 100 سال پیش پیش‌بینی کرده بود یک روزی هم بالاخره آرزوهای ما محقق می‌شوند. (چقدر آخرش تاواریشی شد!)

رویاها رویاها رویاها رویاها رویاها

salam
khanome moghanloo..
royahaaaaaaaaaaa hamishe bar aworde nimishan ya aslan barawordani nistan
.vali fek konam royahaye shoma ta hade ziadi dar rabetey ba adabiyat va nevisandeg be tahaghogh peyvastean...............i

ba dorode faravan.shoma khubin shiva khanome moghanloo.roya haro khundam.khodaish shoma por kar va faal hastin.dast marizad vase neveshtehatun rajee be adabiayte zanan va dastanhaye kutaheton.roya ha ziad hastan va dar vaghe amr royaha ye bakhshe bozorgo az zendegiye adama tashkil idan.i have a dream that to know u bettre az nazdikatar va samimane tar.rastesh be ghowle shoma royaha az shakhsi be shakhsei degar va niz zaman va maknaesh fargh mikone.khahehsn jawabe in comment amo ba emailm bedin mamnon misham. shad ziiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii kamrawa bashiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii.

hi.salam bar shoma.man shahnaz hasatm az chabahar.yeki az khanandegane poro pa ghorse asare adabiye u mibasham.zende bashin

hi.salam bar shoma.man shahnaz hasatm az chabahar.yeki az khanandegane poro pa ghorse asare adabiye u mibasham.zende bashin

سلام
من از زنجان به اينجا اومدم. چند تا سوال از كنكور هنر (كارشناسي)داشتم ولي از اونجايي كه تو زنجان مدرسه ي هنر نداريم نمي دونم از چه كسي كمك بخوام كمكم مي كنيد؟اگه به وبلاگم هم سر بزنيد و نظرتون رو درباره ي داستانهايم بگيد خوشحال مي شم .منتظرم
http://ainehh.blogfa.com

خوشحالم که میبینم بالاخره طلسم پست قبلیت رو شکستی......این پستترو هم دوست داشتم....منتها همه ی جمله ها یک طرف جمله " شاید روای ما.رویای ما نباشد و مال کس دیگری باشد "هم یک طرف....به هر حال همه ما رویایی داریم و دلمون میخواد برای خودمون عینیت پیدا کنه نه پنجاه سال دیگه واسه یه آدم دیگه....اما متاسفانه انگار زندگی داره رویا های ما رو مستقیم دایورت میکنه روی آدم های دیگه که اون ها بهش برسن و ما حسرتشو بخوریم....شاید هم در این صورت ماجرا مثل فیلم افسانه آه بشه و توی موقعیت اون آدم براورده شدن آرزوی ما کم اهمیت بشه....این دوستت-در درجه اول- خیلی خوش شانس بوده که تونسته دوباره عاشق بشه .....و به طور اسکاول شین وارانه ای اون جملات و اون دستبند بهش برسه.......افسووووووووووووووسسسسسسس.....

من رویاهامو رها کردم در حالی که غبغبم از غرور قلمبه شده بود بیرون فکر میکردم ته درستیه!
یه روز فقط تو یه لحظه نگاه کردم دیدم وای هیچی ندارم..خالیه خالیم..ترس ورم داشت وقتی تو حکم کیمیایی دختره گفت " رویا ندارم از اینم میترسم"ریختم پایین!
حالا دنبالشون میگردم..نمیذارم ..نمیخوام فراموششون کنم..میترسم.

از این که همچنان می نویسی خوش حالم... شاید برای خودم...

زیبا نوشته ای ..رویایی دارم... رویایی که شاید مال من نباشد... رویایی که شاید مال دیگری باشد...
رویاهایی که برآورده خواهند شد اما...

مرسی. با جملاتت تا دور دست ها بردی ام.
پاینده باشی و همیشه بال پرواز ذهن ها.

رویاها، رویاهای از دست رفته یک ملت، ملتی که رویاهایش به کابوس تبدیل شد. ملتی که برای موفقیت در هزاره سوم باید از راه خودشناسی به ضعف های خویش پی ببرد، خود را اصلاح کند و با مثبت اندیشی و اراده کشور خود را بسازد. آری، از ایران می گویم کشوری که برای نجاتش راهی جز اصلاح تک تک افرادش وجود ندارد و این راهی دشوار است، جز این راهی وجود ندارد و تمام تغییرات سطحی به شکست خواهد انجامید.من دیگر مانند گذشته تنها حکومت ها را مقصر نمیدانم. تک تک ما مقصریم، زیرا در راه خودشناسی و خودسازی گام بر نداشته ایم.

تمام،ایکاش،رویا باشند...اما اگر رویا به حقیقت پیوست،دیگر، نامش چیست؟ رویا که نیست

یگانه بودن آدم ها به یگانه بودن خودشان نیست: به یگانه بودن فضاییست که در حضورشان - و از آن بیش, در غیابشان - تجربه می کنیم. راستی چرا حکمتانه را بروز نمیکنید؟ از کتابتان چه خبر؟

http://hoviyat3.blogfa.com/
اعتراض به سریال فریدون جیرانی

شیوا جان مثل همیشه خواستنی بود این متن...کاش کمی تند تر به روز میرساندید.
من آتلانتا زندگی میکنم. جایی که ما صدایش میکنیم، مکه سیاه پوستان! خاستگاه مارتین لوتر کینگ ... پاراگراف دوم متنتان دقیقا من را یاد شادی خانواده او پس از انتخاب اوباما انداخت... مهم نیست که اوباما همفکر MLK باشد یا نه ( که نیست) اما "همان رویایی" که شما گفتید، به نحوی محقق شد...پایدار باشید.

سلام دوست!
...این سطرها خودکار را از دست میگیرند
هر شب مرا از توی متنم مست می گیرند...
به روزم و منتظر[گل]

وبلاگتان را خواندم - حکایت رویای شخصی و در گیری با رویای جمعی ... هیتلر هم رویایی داشت و از جمله صدام حسین و بزرگان محترم دیگر... بزرگ تر ها رویایشان زندگی است آن چه می بییند می شود - سهراب گفت بر آبی چین افتاد- سیبی به زمین افتاد - بااحترام

منتظر شما باارادت

از سهم زندگی زیاد آمده بودم

در آینه نگریستم

و دریافتم که گنگ و بی هدف

بر زمینی ایستاده ام که مرا در شکاف هایش خواهد بلعید….

چشم بر هم نهادم و در آسمان { رویایی! } پرواز کردم

بی آنکه به خاطر داشته باشم بالی در کار نیست….

و هنگامه ای که خویشتن را بازیافتم

زندگی حسابش را با من تصفیه کرده بود!

محکوم زمین…

Ô pauvres vies, que transfigure la baguette magique du rêve !
آه ! زندگی بی برگ و باری که عصای جادویی رویا چهره دیگری بدان می دهد!

* * *
Ô pouvoir béni du rêve, imagination créatrice de la vie ! La vie... Qu’est-ce que la vie ? Elle n’est pas ce que la froideraison et ce que nos yeux la voient. La vie est ce que nous la rêvons.
ای نیروی خجسته رویا, ای خیال آفریننده زندگی ! زندگی ... زندگی چیست؟ آن نیست که خرد افسرده یا چشمان ما می بینند. زندگی همان است که ما در خیال می آفرینیم.

[ Jean-Christophe(Tome VIII--Les amies) by Romain Rolland ]

راستی یاد ((خانم آرنو)) افتادم!

آنت, به اتفاق آسیا, تصمیم گرفته بود که مارک نه در پاریس بلکه در گورستان کوچکی نزدیک ایوت(Yvette) به خاک سپرده خواهد شد, همان جا که زن و شوهر جوان , پس از بازگشت از آوارگیهای خود به کانون خانوادگی, روزهای مقدسی را در آن گذرانده بودند... روزهایی بس اندک! کمتر از هشت روز... (آخر, نمی توانستند به خود اجازه تعطیلات بدهند!...) ولی بیرون از گردش زمان!... _مارک چنین آرزویی را در حضور آسیا و در حضور مادر خود بر زبان آورده بود, بی آن که چندان به تحقق آن بیندیشد. ولی آنت و آسیا با هم توافق کردند که این آخرین رضایت خاطر را برای نازنینشان فراهم کنند:( و این رضایتی بود که برای خودشان فراهم می کردند).
[جان شیفته-رومن رولان]

((...ظاهرا قرار بوده دنیا رویای قرار گرفتن آن دستبند دور مچ او را براورده کند (شاید هم رویای آن پسر اول را که این جواهر برود دور دست دوست ما), اما در زمان و مکانی دیگر, و توسط شخصی دیگر. ))

گاهی هم شرط اساسی تحقق برخی رویاهای ما نیست گشتن ماست!...

انتخاب اوباما هم در راستاي تحقق روياي امريكايي بود اين اسطوره هركس در امريكا مي تونه رو.ياهايش مقق كنه .اما روياهاي ما انار م شدهاند ما خواب رويامون مي بينيم