چاره حال بد, به همان اندازه صدقه حال خوب, نوشتن است. اما این روزها آنقدر مه آلود است که با نوشتن هیچ تعریفی از اوضاع اطرافم نمی توانم ارائه کنم, جز تعریفی از حال خودم – و دوستان معدودم – که همواره بد است. همه مان این اتفاقات را محکوم و تقبیح می کنیم, و همه گیجیم. ولی محکوم کردن با تحلیل کردن فرق می کند؛ و قدرت تحلیل من از کار افتاده, و متعجبم که خیلی از آدم ها, از دختر بچه های کم تجربه و نازپرورده گرفته تا پیرمردهای نیمکت نشین پارک ها, چه راحت اوضاع را تحلیل می کنند و نسخه می پیچند و فرمان صادر می کنند. آنقدر صداقت دارم که بگویم ندانسته هایم از مسائل انقدر زیاد است که باد تحلیلگری را از سرم خارج کرده. من فقط غمگینم, خشمگینم, و همانقدر متعجب. غم و خشمم بابت این همه خون و خشونتی است که مثل ابر دورمان پیچیده, و تعجبم بابت این همه تکرار. مدام به حافظه تاریخی خودم, و شاید ناخوداگاه جمعی مردمم, رجوع می کنم؛ اما آیا اصلا چیزی از این حافظه تاریخی باقی مانده یا ما همان مردم بی خاطره ای هستیم که "اخراجی ها" پرفروش ترین فیلم تاریخ سینمایمان می شود؟ منی که انقلاب مشروطه را به خود دیده ام, و انقلاب اسلامی را, حالا از کجا جواب بگیرم که چرا بعد از سال ها دوباره همان شعارهایی از دهان مردم بیرون می آید که قرار بود مدت ها قبل جواب بگیرد؟
سرنوشت انتخابات هرچه که بشود, آینده ایران به کجا می رود؟ میان خیلی ها موج تازه ای از جلای وطن به راه افتاده: جدال میان ایده آل گرایی ماندن و ساختن, با عمل گرایی همین یک جان را برداشتن و رفتن به جایی که هر روز صبح با دلشوره و غصه از خواب بیدار نشوند. نقشه جغرافی جهان جلوی همه پهن است تا جایی برای مهاجرت پیدا کنند؛ و بازار کلاس های آموزش زبان گرم تا مدارک تافل را به دست طالبانش برسانند. من و مایی که اما این گربه سیاه پرآزار را دوست داریم ... جای ما کجاست؟